Eén miljoen en tienduizend frank. Niemand meer?’ Even nog twijfelt de commissaris van het Aankoopcomité, dan volgt het verlossende ‘toegewezen’ en met een nijdige slag wordt de openbare verkoop van 4 hectare natuurgebied afgehamerd. Wij zijn mild voor dit non-verbale geweld. Men kan als verkoper niet echt gelukkig zijn met 24,4 frank per vierkante meter in de directe omgeving van de Antwerpse haven. Wij wel natuurlijk, want met deze aankoop door Natuurpunt vzw werd een lange periode van onzekerheid rond dit verloren stukje polder positief afgesloten.
Als een restgrond, geprangd tussen de Ekerse Steenweg, de autostrade A12 en de woonwijk Rozemaai valt het nauwelijks op. Heel wat bufferzones langsheen de autostrade liggen er net zo ruig en verlaten bij. Bijzonder is hier dat het grootste deel van dit perceel nooit werd opgehoogd met baggerspecie. Daarmee is het één van de weinige relicten van de originele polder tussen Ekeren en Austruweel.
Het perceel was onteigend voor de aanleg van de A12 en werd zo’n 30 jaar geleden plaatselijk omgewoeld voor de aanleg van de kokers van de afgeleide Schijns. Het resultaat was kalkrijke kleibodem, een ideale groeiplaats voor enkele botanische pareltjes. Bijenorchis, moeraswespenorchis, vleeskleurige orchis, bosorchis en het in Vlaanderen uiterst zeldzame gevleugeld helmkruid, voelen zich hier echt thuis.
Die plantenrijkdom werd eerst in het midden van de jaren ’80 bij toeval ontdekt door natuurgids Arlette Lemouche. Sindsdien werd er geregeld gemaaid en gehooid door onze vrijwilligers en door de leden van de Jeugdbond voor Natuurstudie en Milieubescherming.
Het Aankoopcomité bleek evenwel niet bereid om dit perceel te verhuren. Dat maakte dat wij hier geen structurele beheerswerken konden uitvoeren. Tijdens de winter 1998-1999 moesten wij lijdzaam toezien dat de bloemrijke hooilanden langdurig onder water stonden en de orchideeën letterlijk verdronken.
Een aankoop door Natuurpunt vzw was de enige duurzame oplossing. Omdat de federale overheid daarbij mededinging moet toelaten moest er een openbare verkoop georganiseerd worden. Even vreesden wij voor een herhaling van de perikelen rond het Fort van Oelegem, maar de andere kandidaat kopers waren ditmaal wel bereid om niet op te bieden.
Voorwaarde was dat wij het terrein zouden behouden als natuurgebied. Die zekerheid krijgen ze natuurlijk. Zodra een beheersplan is opgesteld kunnen wij hier aan de slag om de hooilandjes te herstellen en de waterhuishouding te regelen. Moerassig blijft het wel, want ook de blauwborsten, de rietzangers en de bosrietzangers moeten zich hier blijven thuis voelen. Het terrein vormt immers een ideaal verbindingsgebied tussen de broedvogelpopulaties van de Oude Landen en het Ekers Moeras. Op deze manier puzzelen wij een duurzaam ecologisch netwerk aan elkaar.
Home
Print deze pagina
Bookmark pagina
Naar boven