De gewone zeehond (links) - de grijze zeehond (rechts) -
Foto: Jaap Van der Hiele
De gewone zeehond (foto links) houdt zich bij voorkeur op in getijdengebieden (zoals de Waddenzee) en bij riviermondingen (zoals de Westerschelde en de Voordelta in Zeeland), waar rustige zandplaten droogvallen. Ze houden ervan af en toe eens lekker in het zonnetje te liggen soezen.
Op die zandplaten worden in half juni – half juli bij laagwater hun jongen geboren en gezoogd. De jongen wegen bij de geboorte 8 tot 10 kg en blijven gedurende 4 weken bij de moeder. Na die 4 weken wegen ze 30 tot 40kg en worden ze verstoten door de moeder.
De gewone zeehond kan ongeveer 1.60 meter lang worden en 120 kilo wegen. Hij kan 40 jaar oud worden.
De grijze zeehond (foto rechts) is na de gewone zeehond de meest algemene zeehond in de Nederlandse wateren. De grijze zeehond is meer een échte zeehond. De dieren geven de voorkeur aan rotsige kusten bij open zee. De grijze zeehond is van de gewone zeehond te onderscheiden door de rechte snuit. De soortnaam grypus betekent dan ook "haakneus". Grijze zeehonden zijn een stuk groter dan gewone zeehonden. Mannetjes worden 195 tot 330 centimeter lang en gemiddeld 170 tot 350 kilogram zwaar, vrouwtjes slechts 165 tot 250 centimeter lang en 105 tot 220 kilogram zwaar.
Dankzij een dikke speklaag is de zeehond goed beschermd tegen het koude zeewater.
Rond 1900 werden de meeste jongen geboren op de Spijkerplaat. Na 1900 nam deze plaat echter in hoogte af waardoor ze niet meer droogviel tijdens laagwater. Vanaf 1930 verbleven de grootste aantallen Gewone zeehonden bij de Hoge Springer. In de jaren 1960 tot 1980 verdween de soort nagenoeg volledig uit de Westerschelde.
Sinds het herstel begin jaren 90 zijn de Platen van Valkenisse favoriet. Tweederde van de zeehonden in de Westerschelde werden hier aangetroffen. Op 12 juli 1994 spoelde een zeehondenpup aan tussen Waarde en Kruiningen. Dit vormde het eerste bewijs dat er sinds vele jaren weer jongen werden geboren in de Westerschelde.
Tussen 1994 en 2000 werd er sporadisch zeehonden geboren. Vanaf 2000 worden er jaarlijks een aantal jongen geboren, vrijwel uitsluitend op de Platen van Valkenisse (Zimmermangeul) en op de Molenplaat.
Gewone zeehonden zijn bij laagwater hoofdzakelijk te vinden op droogvallende zandplaten met een steile rand langs vrij diep water. Geliefkoosde rustplaatsen zijn de Hoge Platen (1) in de monding van de Westerschelde, de Molenplaat (2) t.h.v. Hoedekenskerke en de Zimmermangeul (3) t.h.v. Rilland.
Zeehond - Foto: Walter Van Ginhoven
Een zeehond op het strand heeft niet noodzakelijk hulp nodig. Zij zoeken dagelijks een plaats op het droge op om te rusten en te zonnen. Gewone zeehonden worden op zandbanken of stranden geboren.
Tijdens de zomermaanden kunnen jonge, verzwakte gewone zeehonden bij ons aanspoelen. Een zeehond(enpup) die in nood verkeert ziet er mager en futloos uit. Het dier kan relatief gemakkelijk benaderd worden.
Veroorzaak geen onnodige stress. Laat het dier aan land komen en zorg ervoor dat het publiek afstand houdt. Raak het dier niet aan; hoe lief en aaibaar een zeehond er ook uitziet, het kan met zijn scherp gebit stevige verwondingen toebrengen.
Observeer steeds vanop afstand, verstoor de dieren niet. Waarnemingen kan je steeds doorgeven via info@zeezoogdieren.org, deze komt dan terecht bij verschillende organisaties in België en Nederland die deze opvolgen.
Is een intiatief van Frank Wagemans conservator Galgeschoor – Groot Buitenschoor voor Natuurpunt vzw en Jaap Van der Hiele van Eerste Hulp Bij Zeehonden, afdeling ZuidWest.
We mogen rekenen op de inzet van heel wat vrijwilligers van de schorrenwerkgroep en de ad hoc medewerking van Jan Haelters van de BMM, Kees Camphuysen van het NIOZ, diverse Belgische en Nederlandse wetenschappelijke instellingen, Natuurpunt en zeehondencreche Lenie 't Hart.
Home
Print deze pagina
Bookmark pagina
Naar boven