14 december 2004
Heel wat van onze gemeentelijke verbindingswegen zijn aartsgevaarlijk. Te smal, te druk en te snel verkeer, geen plaats voor zwakke weggebruikers zoals voetgangers en fietsers. De Essensteenweg is een dodenweg, al tientallen jaren lang. Is de natuur daarvoor verantwoordelijk. Uiteraard niet!
Fietspaden aanleggen was lang geen prioriteit voor de overheid: te duur, te moeilijk, te veel andere prioriteiten. De milieubeweging met op kop de Groene Fietsers en de lokale afdelingen van de Fietsersbond ijveren al jaren voor een fietsvriendelijker wegennet en voor het opheffen van black-points waar fietsen levensbedreigend is geworden. Iedere zwakke weggebruiker die wordt verpletterd onder wielen van een vrachtauto of wordt opgeschept door een dolgedraaide autobestuurder is er één te veel, een drama voor gezin en familie en een schande voor de samenleving.
Een mensenleven is oneindig veel belangrijker dan het behoud van enkele zeldzame plantjes. Ook voor natuurbeschermers. De voorbije jaren is er evenwel zodanig met ons leefmilieu geknoeid dat er Europese richtlijnen nodig bleken om die natuur te behouden en te beschermen. Een relatieve bescherming, want omwille van openbaar belang kan en mag die natuur nog steeds worden opgeruimd. Het is evident dat daarvoor spelregels zijn om willekeur te voorkomen. Dus zijn er vergunningen nodig om werken uit te voeren en moet er worden nagegaan waar dat verlies aan natuur kan worden gecompenseerd.
De tijd dat burgers zomaar een huisje konden optrekken in bos en hei is lang voorbij. De burgers weten en accepteren dat: tijdig bouwinformatie inwinnen, een architect aanstellen, een bouwvergunning vragen is de boodschap. Ook voor een overheid gelden gelijkaardige spelregels. De overheid moet die spelregels kennen en respecteren en geen tijd verliezen in onnodige discussies of deze regels wel goed en nodig zijn.
Net onder de druk van de milieubeweging zijn geleidelijk de budgetten vrijgemaakt om zwakke weggebruikers meer bescherming te bieden. De verantwoordelijk voor een ontbrekend fietspad op de Essensteenweg doorschuiven naar het natuurbehoud om de eigen laksheid te verbergen is tergend en pijnlijk.
De Europese Habitatrichtlijn die met haar “zeldzaam plantje” de aanleg van het fietspad zogezegd verhindert, is er pas sinds 1992. Het fietspad op de Essensteenweg had echter al tientallen jaren in gebruik moeten zijn. Dat dit niet zo is, is enkel en alleen voor rekening van de overheid.
Home
Print deze pagina
Bookmark pagina
Naar boven